Geçenlerde, Donald Trump’ın görevden alınmasının bana, Trump seçmenlerinde “sistemin” kendilerine ve adaylarına karşı hileli olduğu hissini ağırlaştırma riski taşıyan tehlikeli veya belki de zarar verici bir hareket gibi göründüğünü yazmıştım. Daha iyi, dedim, beceriksizliğiyle ve tutmadığı ve tutmadığı sözlerden oluşan uzun bir listeyle kendini gözden düşürmesine izin ver. Bu akıl yürütme, elbette, Kongre’nin elini zorlayacak yeni gelişmeler (Putin’in Rusya’sıyla gizli anlaşmaya dair ciddi ifşalar vb.) üretme olasılığını dışlamadı.
Ancak benim mantığım, öngörülemeyen başka bir faktörü – kart destesindeki Joker – Trump’ın tarafında ülkeyi nihai bir karara doğru itecek güçlü bir kendi kendini yok etme iradesi olasılığını içermiyordu. Charlottesville’deki olaylar – ve Trump’ın Virginia’da bir kişiyi öldüren beyaz üstünlükçüleri savunur gibi görünen çeşitli tepkileri – bir dizi soruyu gündeme getirdi. Oldukça kolay bir seçimle karşı karşıya kaldı – ırkçılığı, neo-Nazizmi, eski köle Konfederasyonuna duyulan nostaljiyi itirazsız kınamak – ve ülkeyi birleştirme fırsatı, çünkü o, uzaklar arasında “pek çok iyi insan olduğunu” savunarak bölünmeyi seçti. Protestocular haklı ve karşı taraf da suçlu mu?Psikolojik açıklamalar var – Trump, danışmanları ona “doğru şeyleri” söyletmeye çalıştığında içgüdüsel olarak isyan ediyor.Politik bir açıklama var: Trump, kabile içgüdülerine başvurarak kazandı. işçi sınıfı ve bir kriz anında kendisi için başarılı olan formüle geri dönme ihtiyacı hissediyor: geleneksel kuralları çiğnemek ve içinden gelen konuşmak.
Ama aklıma başka bir olasılık gelmeye başladı: Cumhuriyet düzeni (oportünist ve vicdansız) onun tarafından tamamen kirletilme korkusuyla onu neredeyse görevden almak zorunda kalana kadar birbiri ardına krizler yaratarak görev süresini sona erdirmek istiyor mu? Elbette Trump, sürekli bir kriz atmosferinde yaşama ihtiyacı hissediyor. Bir kriz duygusu onu seçmeye yardımcı oldu (kısmen rol yapma ve manipüle edilmiş krizler), ancak kriz onun benliğini tatmin ediyor, tüm dikkati onun üzerinde tutuyor. Ancak çıtayı daha da yükseltme eğilimi, her zamankinden daha ciddi krizler yaratıyor: bir gün Kuzey Kore ile olası bir savaş, ertesi gün neo-Nazilerin flörtü, genelkurmay başkanının torpillenmesi, olay yerinden sansasyonel bir çıkış. hemen ardından aşırı sağcı stratejisti Steve Bannon… Her krizde, Trump daha radyoaktif hale geliyor: büyük şirketlerin başkanları (potansiyel olarak çok yararlı bir müttefik grup) onu terk ediyor; aktörler, şarkıcılar ve sporcular Beyaz Saray davetlerini reddediyor. Başkanlık sıfatıyla Trump çok mutsuz görünüyor. Çelişkili bir şekilde, en büyük zaferi ona çok az zevk vermiş gibi görünüyor. Ve daha şişman, daha kızgın, daha dengesiz görünüyor. Ülkeyi yönetmek, ellerini çırpabileceği ve iradesini dayatabileceği Trump Tower dünyasından ışık yılı uzakta, ayrıntılara dikkat, sabır ve öngörü gerektiren zor bir iştir. Onu bu dayanılmaz ağırlıktan kurtaran ve aynı zamanda mağduriyet duygusunu tatmin eden bir krizi kışkırtmak mı istiyorsunuz? sorusunu kendime sormaya başlıyorum.
Kategorilenmemiş | 6 Yorum »
Ancak benim mantığım, öngörülemeyen başka bir faktörü – kart destesindeki Joker – Trump’ın tarafında ülkeyi nihai bir karara doğru itecek güçlü bir kendi kendini yok etme iradesi olasılığını içermiyordu. Charlottesville’deki olaylar – ve Trump’ın Virginia’da bir kişiyi öldüren beyaz üstünlükçüleri savunur gibi görünen çeşitli tepkileri – bir dizi soruyu gündeme getirdi. Oldukça kolay bir seçimle karşı karşıya kaldı – ırkçılığı, neo-Nazizmi, eski köle Konfederasyonuna duyulan nostaljiyi itirazsız kınamak – ve ülkeyi birleştirme fırsatı, çünkü o, uzaklar arasında “pek çok iyi insan olduğunu” savunarak bölünmeyi seçti. Protestocular haklı ve karşı taraf da suçlu mu?Psikolojik açıklamalar var – Trump, danışmanları ona “doğru şeyleri” söyletmeye çalıştığında içgüdüsel olarak isyan ediyor.Politik bir açıklama var: Trump, kabile içgüdülerine başvurarak kazandı. işçi sınıfı ve bir kriz anında kendisi için başarılı olan formüle geri dönme ihtiyacı hissediyor: geleneksel kuralları çiğnemek ve içinden gelen konuşmak.
Ama aklıma başka bir olasılık gelmeye başladı: Cumhuriyet düzeni (oportünist ve vicdansız) onun tarafından tamamen kirletilme korkusuyla onu neredeyse görevden almak zorunda kalana kadar birbiri ardına krizler yaratarak görev süresini sona erdirmek istiyor mu? Elbette Trump, sürekli bir kriz atmosferinde yaşama ihtiyacı hissediyor. Bir kriz duygusu onu seçmeye yardımcı oldu (kısmen rol yapma ve manipüle edilmiş krizler), ancak kriz onun benliğini tatmin ediyor, tüm dikkati onun üzerinde tutuyor. Ancak çıtayı daha da yükseltme eğilimi, her zamankinden daha ciddi krizler yaratıyor: bir gün Kuzey Kore ile olası bir savaş, ertesi gün neo-Nazilerin flörtü, genelkurmay başkanının torpillenmesi, olay yerinden sansasyonel bir çıkış. hemen ardından aşırı sağcı stratejisti Steve Bannon… Her krizde, Trump daha radyoaktif hale geliyor: büyük şirketlerin başkanları (potansiyel olarak çok yararlı bir müttefik grup) onu terk ediyor; aktörler, şarkıcılar ve sporcular Beyaz Saray davetlerini reddediyor. Başkanlık sıfatıyla Trump çok mutsuz görünüyor. Çelişkili bir şekilde, en büyük zaferi ona çok az zevk vermiş gibi görünüyor. Ve daha şişman, daha kızgın, daha dengesiz görünüyor. Ülkeyi yönetmek, ellerini çırpabileceği ve iradesini dayatabileceği Trump Tower dünyasından ışık yılı uzakta, ayrıntılara dikkat, sabır ve öngörü gerektiren zor bir iştir. Onu bu dayanılmaz ağırlıktan kurtaran ve aynı zamanda mağduriyet duygusunu tatmin eden bir krizi kışkırtmak mı istiyorsunuz? sorusunu kendime sormaya başlıyorum.
Kategorilenmemiş | 6 Yorum »
