İsrail liderinin sert ve amansız üslubunu onaylayan birçok Twitter gözlemcisinden biri, “Gerçek bir lider böyle konuşur” yorumunu yaptı.
İran gibi bir ülkenin küçük bir aşırılık yanlısı dinci kliğin elinde atom bombası olma ihtimali gibi gerçek bir tehditle karşı karşıya kalındığında, kararlı bir tavır takınmak kolaydır. İslami aşırılık yanlılarının korkunç bir vahşetle öldürdüğü bir zamanda Ortadoğu’nun nükleerleşmesini önleme amacı tamamen kabul edilebilir. Dikenli sorun, hedefe nasıl ulaşılacağıdır. ABD ve çeşitli Avrupa ülkeleri tarafından üstlenilen müzakerelerdeki riskleri -sivil bir atom enerjisi programının bir savaş programına dönüşme olasılığı- eleştirmek kolay olsa da Netanyahu, İran’ın nükleer programını başka yollarla nasıl durduracağını ayrıntılı olarak açıklamadı. . . Ancak bu uyuz zorluk, sert alkışların uğultusu içinde gözden kaçıyor.
Daha saldırgan bir tutumun neden temkinli sağduyuya üstün gelme eğiliminde olduğunu açıklamak için psikolojik nedenler de vardır. ABD’nin Irak’ı işgalinden sonra Nobel Ekonomi Ödülü sahibi psikolog Daniel Kahneman “Neden şahinler kazanıyor?” başlıklı bir makale yazdı.
“Modern psikoloji, siyasi tartışmalarda güvercinlerden çok atmacalara inanmaya yatkın olduğumuzu öne sürüyor… İnsan, politikacıların kararlarının erdemlere ve iki hareket tarzı arasında makul bir tartmaya dayandığını umar, ama ben buna güvenmem. … Kırk yıllık psikolojik araştırmalarda, tespit ettiğimiz bilişsel önyargıların neredeyse tamamı şahinlerin lehine olma eğilimindedir. Bu psikolojik dürtüler, düşmanlarımızın kötü niyetlerini, bizimle ilgili olumsuz algılarını abartmamıza ve düşmanlıkların başlangıcında aşırı derecede iyimser olmamıza ve müzakereler sırasında taviz verme konusunda çok isteksiz olmamıza yol açıyor.”
Bu akıl yürütme, Netanyahu’yu Bush yönetimini 2003’te Irak’ı işgal etmesi için zorlamaya ikna etti; bu, Saddam Hüseyin’in oluşturduğu tehdidin abartılmasının ve aynı zamanda gördüğümüz feci sonuçlarla o bölgeye barış getirmenin zorluklarını önemli ölçüde hafife almanın bir sonucudur. bugün: ülkenin kuzeyini kontrol eden İD’in oluşturduğu gerçek bir İslami terör tehdidiyle, istikrarsız bir Suriye ve eskisinden çok daha güçlü bir İran ile hala iç savaş halinde olan bir Irak.
Dolayısıyla, İran’da nükleer programını yok etmek için bir savaşa da hazır değilsek, Obama yönetiminin ve onun Avrupalı müttefiklerinin mevcut politikası olan düzenli teftiş rejiminin temsil ettiği arabuluculuk o kadar da aptalca değil. Başkan Barack Obama, ABD’nin İran’ın atom bombası üretmesine izin vermeyeceğine dair söz verdi ve uranyum üretiminin tamamen sivil kullanımı konusunda bir anlaşmaya varılabilirse, olayda müteakip askeri harekat olasılığını açık bırakan bir anlaşma anlayışın ihlalidir. Bu, müzakereleri askıya almaktan ve İranlıları olası bir savaş tehdidi altında nükleer programlarını hızlandırmaya teşvik etmekten çok daha iyi görünüyor.
Kategorilenmemiş | 3 Yorum »
